Chapter 4

Kiedy już się przebudziłam spoglądam na godzinę w telefonie , okazuje się że jest 7:40 , a ja nie jedząc śniadania w pośpiechu zbieram się do wyjścia do szkoły , schodzę na dół o mało nie przewracając się na schodach , zakładam buty na nogi i wychodzę z domu zamykając za sobą drzwi na klucz , wsiadam do auta i jadę po Connora , któremu zepsuł się samochód. Kiedy dojeżdżam pod dom Connora on z niecierpliwioną miną czeka na podjeździe , zgaduję że na mnie . Wsiada do samochodu rzucając ciche "cześć" ,całą drogę jedziemy w ciszy. Kiedy Con i ja docieramy do szkoły , Penelope już czeka na nas przy bramie , rozglądając się nerwowo po kampusie.

-Słuchajcie , za chwilę zacznie się lekcja , a Bradley'a ani śladu. Myślicie , że zrezygnował? - otwiera szeroko czarne oczy.
-Czemu miałby zrezygnować ? Przecież dopiero zaczął szkołę - zauważam. Zmierzam w stronę swojej szafki , a Penelope podskakuje obok. Grube gumowe podeszwy jej glanów głucho odbijają się na chodnikowych płytach.
-Hm , może dlatego , że jesteśmy niewarci jego uwagi ? Bo jest tak cudowny , że aż nieprawdziwy ? -mówi Penelope.

A Con jakby nigdy nic szczęśliwy mówi złośliwie:

-Penelope czy ty aby nie zakochałaś się w Bradley'u -mówi

 -Nie , znaczy może no od robine , dobra tak zakochałam się w nim , ale pamiętajcie ja go sobie zaklepuje - mówi cała zaczerwieniona na buzi.

Kręcę głową i próbuję otworzyć kłódkę , czując na plecach spojrzenie Penelope. Zamykam szafkę i idę dalej korytarzem. Oddycham głęboko i patrzę na nich , myśląc że gdyby tylko nie byli moimi przyjaciółmi , wygarnęłabym im , jak bezsensownie się zachowują. W końcu od kiedy można sobie "zaklepać" drugą osobę ? Penelope mamrocze coś pod nosem , wbijając wzrok w jakiś punkt przede sobą.

Moje spojrzenie wędruje w to samo miejsce i widzę stojącego tam Bradley'a - jego lśniące ciemne włosy , przeszywające oczy , cudowne ciało i uprzejmy uśmiech , który sprawia , że moje serce na moment zamiera. Bradley przytrzymuje i mówi :

-Proszę ,Marianne.

W padam do klasy i rzucam się w stronę ławki , prawie potykając się o plecak , który Lauren postawiła na mojej drodze. Na twarz wypływają mi rumieńce. Kładę torbę na podłodze , wślizguje się na krzesło , podnoszę kaptur i włączam iPoda z nadzieją , że zagłuszę panujący dokoła hałas i zmniejszę znacznie tego , co się właśnie stało. Kiedy już zaczynam się uspokajać , moje ciało przeszywa nagle przerażający dreszcz - jakby przepłynął przez nie prąd , wdarł się w żyły i każdą komórkę wprawił w drżenie. A to dlatego , że Bradley dotknął mojej dłoni. Zwykle trudno mnie zaskoczyć. Ale kiedy podnoszę wzrok ze swojej dłoni na twarz Bradley'a , on tylko uśmiecha się i mówi :

-Chciałem ci to oddać - i podaje mi mi Wichrowe Wzgórza. 

Chociaż wiem , że pewnie zabrzmi to jak zupełne wariactwo , kiedy słyszę jego głos , wszystkie inne dźwięki w klasie znikają. Jakby jeszcze przed chwilą wypełniały ją tysiące głosów , a teraz ktoś wyłączył zasilanie. Zdając sobie sprawę , że to zupełnie bez sensu , kręcę głową i pytam :

-Jesteś pewien , że nie chcesz jeszcze poczytać ? Bo ja już jej nie potrzebuję , znam zakończenie.- Bradley zabiera dłoń , ale ja jeszcze przez dłuższą chwilę cała drżę.

-Ja też je znam - mówi , patrząc na mnie w tak intensywny , natarczywy , wręcz intymny sposób , że szybko odwracam wzrok. I kiedy mam zamiar włożyć do uszu słuchawki , by uciszyć złośliwe komentarze Lauren , które wciąż słyszę , Bradley ponownie dotyka mojej dłoni i pyta :

-Czego słuchasz ?

I wtedy znów wszystkie głosy cichną. Przez tych kilka sekund naprawdę nie słyszę żadnych swoich myśli , zduszonych szeptów - nic , tylko jego ciepły , przyjazny głos. Kiedy poczułam to poprzednio , zdawało mi się , że mam halucynacje , ale tym razem wiem , że to naprawdę się dzieje . Bo przecież ludzie wokół wciąż rozmawiają , myślą i robią to , co zwykle , ale wszystko blokuje dźwięk głodu Bradley'a. Zerkam w bok , czując jak po moim ciele rozchodzi się elektryzujące ciepło , ale zupełnie nie wiem , co je wywołuje. Przecież wiele razy przedtem ktoś dotykał mojej dłoni , a jednak podobne wrażenia są mi całkiem obce.

-Pytam , czego słuchasz. - Bradley uśmiecha się. Wiem , że wyłącznie do mnie i znów oblewa mnie rumieniec.

-Co? Hm , to taki zespół Arctic Monkeys , wątpię żebyś znał

-Żartujesz uwielbiam ten zespół - mówi z wielkim uśmiechem na twarzy 

Kiedy chce jeszcze coś powiedzieć do klasy wchodzi nasza nauczycielka. Bradley opiera się na krześle , a ja wzdycham głęboko , zdejmując kaptur i znów słyszę znajome szepty moich kolegów z klasy - sfrustrowanych , gniewnych , zestresowanych i niezadowolonych z siebie.
_________________________________________________________________________________
Przepraszam was wszystkich za tak długą nieobecność na blogu ale szkoła , nauka te sprawy . Teraz mam ferie trochę wolnego , więc szykują się nowe rozdziały 

A tak w ogóle podoba się rozdział ?

Wiem , że tego bloga czyta wiele osób , komentujcie nie bójcie się/ nie wstydźcie.Dla was to tylko chwila , a dla mnie to dalsza motywacja do tego by pisać więcej i jeszcze więcej.

Pozdrawiam :* 

8 komentarzy - 5 rozdział